mnmlista: minimalizm niewiedzy

original content (in English)

Dzisiaj, praktycznie wszystko, co chcemy wiedzieć, jest oddalone o kilka kliknięć, prawie natychmiast spełniając nasze pragnienie dowiedzenia się czegoś.

Jaka jest pogoda na zewnątrz? Sprawdź to w aplikacji w komórce. Kim jest Gabriel Garcia Marquez? Zapytaj Wikipedię. Jak nazywa się chłopak grający główną rolę w Moonrise Kingdom? Poszukaj w IMDB.com. Google, Reddit, Facebook, Twitter etc., powiedzą ci wszystko, co chcesz wiedzieć, od ręki.

Czy nie jest to niesamowite? Jeszcze 20 lat temu, było to nie do pomyślenia. Jeśli chciałeś coś wiedzieć, mogłeś włączyć telewizję, z nadzieją, że akurat na to trafisz. Albo szukać w encyklopedii, licząc że na to trafisz. Albo pójść do biblioteki, z nadzieją, że na to trafisz. Przez większość czasu musiałeś pogodzić się z tym, że nie wiesz.

Jedną z rzeczy, jakie zauważyłem odkąd wyłączam swój komputer w ciągu dnia (pracuję w 30 minutowych blokach) jest to, że kiedy komputer jest wyłączony, często myślę o pytaniu, na które chcę poznać odpowiedź i moją pierwszą instynktowną reakcją jest włączyć komputer i poszukać. Znałbym odpowiedź w 4 sekundy!

Ale zatrzymuję się wtedy i przyglądam się tej chęci. Czy to jest faktyczna potrzeba, by wiedzieć już teraz? Czy nie mogę poczekać 30 minut, czy nawet kilku godzin, czy dnia? Oczywiście, że mogę. Nie jest to kwestią życia i śmierci, bezpieczeństwa narodowego, czy czegokolwiek istotnie ważnego.

Powstrzymuję się więc i robię notatkę, by sprawdzić to później. Zauważam wtedy coś interesującego: nie wiedzieć to dla mnie bardzo dziwne zjawisko. Nie wiedzieć jest czymś z czym nie jestem zaznajomiony. Ok, jasne, jest pewnie milion rzeczy, których nie wiem w każdej chwili swojego życia. Lecz kiedy chcę coś wiedzieć, zazwyczaj wiem to bardzo szybko. Teraz nie wiem czegoś, co chcę wiedzieć przez co najmniej pół godziny, czasami dłużej.

Zdaję sobie wtedy sprawę: jest to dziwna wolność. Nie wiedzieć czegoś oznacza, że chodzę trochę na ślepo, bez konkretnej drogi i muszę z tym żyć, pracować. Jest to ciekawe. Jest to inny sposób życia. Jak musieli żyć nasi przodkowie! (Albo my sami przed latami 90-tymi).

Nie wiedzieć nie jest złe. Jest to po prostu inne. I myślę, że jest w tym coś z minimalizmu. Porzuć potrzebę, by wiedzieć, w każdej sekundzie dnia, i pozwól, by twój umysł krążył przez trochę w ciemności.

← następny post   poprzedni post →

subskrypcja :: więcej :: prawa :: mniej :: OLXNowość!